Επιπλοκές του Πεπτικού Έλκους: Πότε το έλκος γίνεται απειλητικό για τη ζωή;

Όταν ένα «απλό» έλκος εξελίσσεται σε επείγουσα κατάσταση

Οι περισσότεροι ασθενείς αντιμετωπίζουν το πεπτικό έλκος ως μία πάθηση που προκαλεί πόνο ή δυσπεψία και θεραπεύεται εύκολα με φαρμακευτική αγωγή. Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων αυτό πράγματι ισχύει. Ωστόσο, όταν η διάγνωση καθυστερήσει ή η θεραπεία δεν είναι επαρκής, το έλκος μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές που απαιτούν άμεση ιατρική παρέμβαση.

Οι σημαντικότερες επιπλοκές του πεπτικού έλκους είναι η αιμορραγία, η διάτρηση, η διάβρωση σε γειτονικά όργανα και η πυλωρική στένωση. Εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, ορισμένες από αυτές μπορεί να αποβούν ακόμη και μοιραίες.

Αιμορραγία: Η συχνότερη επιπλοκή του πεπτικού έλκους

Η αιμορραγία αποτελεί την πιο συχνή επιπλοκή και παρατηρείται περίπου στο 15–20% των ασθενών με πεπτικό έλκος.

Η απώλεια αίματος μπορεί να είναι μικρή και αυτοπεριοριζόμενη, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις είναι τόσο σημαντική ώστε να προκαλέσει αιμοδυναμική αστάθεια και να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς.

Ποια συμπτώματα προκαλεί;

Η αιμορραγία μπορεί να εκδηλωθεί με:

• αιματέμεση (έμετος με αίμα),
• μέλαινες κενώσεις,
• έντονη αδυναμία,
• ζάλη,
• ταχυκαρδία,
• ωχρότητα,
• υπόταση,
• λιποθυμικό επεισόδιο.

Η εμφάνιση οποιουδήποτε από τα παραπάνω συμπτώματα απαιτεί άμεση μεταφορά σε νοσοκομείο.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Αρχικά εφαρμόζονται όλα τα μέτρα αντιμετώπισης της υποογκαιμικής καταπληξίας:

• χορήγηση υγρών,
• σταθεροποίηση της αρτηριακής πίεσης,
• εργαστηριακός έλεγχος,
• μετάγγιση όταν απαιτείται.

Μετά την αιμοδυναμική σταθεροποίηση πραγματοποιείται επείγουσα γαστροσκόπηση, κατά την οποία επιχειρείται ενδοσκοπική αιμόσταση με:

• έγχυση αδρεναλίνης,
• τοποθέτηση μεταλλικών clips,
• θερμικές τεχνικές αιμόστασης.

Με τις σύγχρονες μεθόδους επιτυγχάνεται έλεγχος της αιμορραγίας σε περισσότερο από 80% των περιπτώσεων.

Η χορήγηση αναστολέων αντλίας πρωτονίων (PPIs) μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο υποτροπής.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι:

η πιθανότητα επαναιμορραγίας φαίνεται να είναι περίπου τετραπλάσια σε ασθενείς χωρίς λοίμωξη από Helicobacter pylori σε σύγκριση με εκείνους που είναι θετικοί στο μικρόβιο.

Πότε χρειάζεται χειρουργείο;

Η χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται όταν αποτυγχάνει η ενδοσκοπική αιμόσταση ή όταν η αιμορραγία υποτροπιάζει παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες ελέγχου.

Διάτρηση: Η πιο δραματική επιπλοκή

Η διάτρηση εμφανίζεται περίπου στο 2–10% των ασθενών με πεπτικό έλκος και αποτελεί μία από τις σοβαρότερες επείγουσες καταστάσεις της γενικής χειρουργικής.

Συχνότερα διατιτρώνται:

• τα δωδεκαδακτυλικά έλκη του προσθίου τοιχώματος (60%),
• τα έλκη του άντρου (20%),
• τα έλκη του σώματος του στομάχου (20%).

Το ένα τρίτο περίπου των περιστατικών σχετίζεται με τη λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (NSAIDs).

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Το χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι:

η αιφνίδια εμφάνιση πολύ έντονου, διαξιφιστικού κοιλιακού πόνου.

Ο πόνος αρχικά εντοπίζεται στο επιγάστριο και στη συνέχεια γενικεύεται.

Μπορεί να συνοδεύεται από:

• σύσπαση των κοιλιακών τοιχωμάτων,
• ταχυκαρδία,
• υπόταση,
• ψυχρά άκρα,
• πυρετό,
• εικόνα περιτονίτιδας.

Πώς τίθεται η διάγνωση;

Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική υποψία και στις απεικονιστικές εξετάσεις.

Η παρουσία ελεύθερου αέρα κάτω από το διάφραγμα στην απλή ακτινογραφία επιβεβαιώνει τη διάγνωση.

Ωστόσο:

η απουσία ελεύθερου αέρα δεν αποκλείει τη διάτρηση, καθώς περίπου στο 20% των ασθενών δεν ανιχνεύεται.

Ποια είναι η θεραπεία;

Σε πολύ επιλεγμένες περιπτώσεις, νεότερων ασθενών με άμεση ανταπόκριση και πρώιμη διάγνωση, μπορεί να επιχειρηθεί συντηρητική αντιμετώπιση.

Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, όμως, απαιτείται επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Διάβρωση σε γειτονικά όργανα

Σε ορισμένες περιπτώσεις, το έλκος διαπερνά ολόκληρο το τοίχωμα χωρίς να ραγεί προς την ελεύθερη περιτοναϊκή κοιλότητα.

Αντίθετα, επεκτείνεται σε γειτονικά όργανα.

Τα συχνότερα είναι:

• το πάγκρεας,
• τα εξωηπατικά χοληφόρα,
• το ήπαρ,
• το μείζον επίπλουν,
• το μεσόκολο,
• το παχύ έντερο,
• μεγάλα αγγεία.

Παρότι έως και το 20% των ελκών μπορεί να εμφανίσει τέτοιου είδους διάβρωση, μόνο μικρό ποσοστό προκαλεί εμφανή κλινική συμπτωματολογία.

Πότε πρέπει να υπάρχει υποψία;

Όταν εμφανίζονται ασυνήθεις επιπλοκές, όπως:

• ανεξήγητη παγκρεατίτιδα,
• υπεραμυλασαιμία,
• χοληδοχοδωδεκαδακτυλικό συρίγγιο,
• απόφραξη χοληφόρων,
• αποστήματα,
• γαστροκολικό συρίγγιο,
• αιμορραγία από μεγάλα αγγεία.

Η αρχική αντιμετώπιση είναι συνήθως φαρμακευτική και αντίστοιχη με αυτή των ανθεκτικών ελκών.

Πυλωρική στένωση: Όταν το στομάχι δεν αδειάζει

Η πυλωρική στένωση εμφανίζεται περίπου στο 5% των ασθενών με πεπτικό έλκος.

Αποτελεί συνέπεια:

• του οιδήματος,
• της φλεγμονής,
• του σπασμού,
• της ίνωσης,
• της ουλοποίησης της περιοχής του πυλωρού.

Συνήθως σχετίζεται με έλκη που εντοπίζονται:

• στον βολβό του δωδεκαδακτύλου,
• στον πυλωρό,
• στην προπυλωρική περιοχή.

Ποια συμπτώματα προκαλεί;

Οι ασθενείς εμφανίζουν:

• επαναλαμβανόμενους εμέτους με τροφές,
• μόνιμο αίσθημα πληρότητας,
• φούσκωμα,
• απώλεια βάρους,
• αφυδάτωση,
• μεταβολικές διαταραχές.

Γιατί χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή;

Πριν από οποιαδήποτε θεραπεία είναι απαραίτητη η γαστροσκόπηση με βιοψίες.

Ο λόγος είναι ότι:

έως και στο 50% των περιπτώσεων πυλωρικής στένωσης, τελικά αποδεικνύεται ότι η απόφραξη οφείλεται σε κακοήθεια και όχι σε καλοήθες έλκος.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Η θεραπεία εξαρτάται από το αίτιο.

Μπορεί να περιλαμβάνει:

• ρινογαστρική αναρρόφηση,
• χορήγηση PPIs,
• εκρίζωση του Helicobacter pylori,
• ενδοσκοπική διαστολή με μπαλόνι,
• χειρουργική αποκατάσταση σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή όταν δεν μπορεί να αποκλειστεί η κακοήθεια.

Πότε πρέπει να αναζητήσετε άμεσα ιατρική βοήθεια;

Επικοινωνήστε άμεσα με γιατρό ή μεταβείτε σε νοσοκομείο εάν εμφανίσετε:

• έμετο με αίμα,
• μαύρες κενώσεις,
• ξαφνικό πολύ έντονο κοιλιακό πόνο,
• λιποθυμικό επεισόδιο,
• επίμονους εμέτους,
• αδυναμία λήψης τροφής,
• σημαντική απώλεια βάρους.

Η έγκαιρη αναγνώριση των επιπλοκών του πεπτικού έλκους μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.